پاییز برگ می‌ریزه،
ما جمله.

«اگر من با يقين به تباه كردل نعمت هايى كه به من داده شده بود از دنيا بروم وهيج راهى براى اصلاح اين حال نباشد، آن وقت چه ؟»

این جمله بیشتر از اینکه غمگینم کند، مرا به فکر فرو برد. چیزی که در آن مجذوبم کرد، ترس از دست دادن نعمت‌هاست؛ نه فقط نعمت‌هایی که داریم، بلکه ترس از اینکه خودمان با بی‌توجهی، قدرشان را ندانیم و روزی بفهمیم دیگر فرصتی برای جبران نمانده است. فکر می‌کنم بعضی جمله‌ها آدم را به زندگی خودش برمی‌گردانند؛

وقتی زنی عاشق می‌شود، دیگر درک کردنش ممکن نیست

حتی دیگر اهمیتی نمی‌دهم. مطمئنم در نقطه‌ای از زمان همه‌چیز نابود می‌شود، اما دست از سوال کردن برمی‌دارم. فقط از لحظه‌ام لذت می‌برم.

هنر لذت بردن از لحظه رو می‌خوامممم.