زمینِ برگ‌ها

«اگر من با يقين به تباه كردل نعمت هايى كه به من داده شده بود از دنيا بروم وهيج راهى براى اصلاح اين حال نباشد، آن وقت چه ؟»

این جمله بیشتر از اینکه غمگینم کند، مرا به فکر فرو برد. چیزی که در آن مجذوبم کرد، ترس از دست دادن نعمت‌هاست؛ نه فقط نعمت‌هایی که داریم، بلکه ترس از اینکه خودمان با بی‌توجهی، قدرشان را ندانیم و روزی بفهمیم دیگر فرصتی برای جبران نمانده است. فکر می‌کنم بعضی جمله‌ها آدم را به زندگی خودش برمی‌گردانند؛

وقتی زنی عاشق می‌شود، دیگر درک کردنش ممکن نیست

حتی دیگر اهمیتی نمی‌دهم. مطمئنم در نقطه‌ای از زمان همه‌چیز نابود می‌شود، اما دست از سوال کردن برمی‌دارم. فقط از لحظه‌ام لذت می‌برم.

هنر لذت بردن از لحظه رو می‌خوامممم.

Without pain, how could we know joy??

واقعا تا وقتی دردی نباشه معنی اون خال خوبی رو درک نمیکنیم.. تا وقتی سالمیم نمیفهمیم سلامت چیه تا یه جامون درد میگیره شروع به ناله میکنیم.. در حالیکه اون سلامت انقد جلو چشممون بوده عادی شده یکبار براش شکر گذاری نکردیم...

هر روز دلم برای پدربزرگم تنگ می‌شه، اما دوست خیلی باهوشی یک بار بهم گفت که هر اتفاقی دلیلی داره. اگه پدربزرگم رو از دست نمی دادم‌، خب هیچوقت شما رو پیدا نمی کردم. پس فکر کنم باید بخشی از خانوادم رو از دست میدادم تا بخش دیگه رو بدست می آوردم. به هر حال، این حسیه که بهم میدید. حس خانواده، حس یکی از شما بودن.

گاهی از دست دادن بد نیست، اتفاقا ممکنه خیلی چیزارو با از دست دادن، بدست بیاری.

دوستش داشتم، صد البته، اما بیشتر برای اینکه دوست داشتن مادر اجباری است.

It sucks how we're all being raised to die. Yes,we live , or we're given the chance to, at least,but sometimes living is hard and complicated because of fear...

فراتر از کوه‌های مه‌آلود و سرد،
به سیاهچال‌های ژرف و غارهای کهن
در جاهایی ژرف، جایی که چیزهای تاریک در خواب‌اند،
در تالارهای توخالی زیر کوهستان
کاج‌ها بر فراز بلندی‌ها می‌غریدند،
بادها در شب ناله می‌کردند

ترسیم غریبانه ای از دنیای وهم آلود سرزمین میانه

گفتم که دوستانم جورج صدایم می‌زنند. و تو هم نمی‌توانی وارد کوپه‌ی راحت و یکنفره‌ی من شوی، زیر صندلی بروی و مرا مجبور کنی که برای عمویت دروغ ببافم و بعد بگویی دوست تو نیستم. می‌توانی؟

اسم کوچیک >>>>

پرسید:"چطوری؟"
سوالی بود که برای پاسخش ریاضیات سطح دانشگاه و حدود یک ساعت بحث و گفت و گو لازم بود. صد احساس متضاد داشتم، بخش بزرگی از آن کسر شد تا مساوی شود با سرما و خستگی و نه چندان علاقمند به صحبت. بنابراین گفتم:"خوبم، فقط سعی میکنم خشک شم."

آرامشی که بدون حضور آن‌ها در زندگیت تجربه میکنی
ارزش این را دارد که در زندگی آن ها آدمِ بد باشی!

تنها راهِ یاد گرفتن، زندگی کردنه.

چون واقعا داریم زندگی نمیکنیم... داریم میگذرونیم، باید شروع کنیم زندگی کردن و یاد بگیریم چجوری زندگی کنیم🤍

کوره جنگ بخش مهمی از آدم‌ها را به هم نزدیک می‌کند. با هم یکی می‌کند. البته عده زیادی هم همدیگر را می‌کشند. خاصیت جنگ این است. عده‌ای که همدیگر را می‌شناسند، باهم مودبانه صحبت می‌کنند، گاه طرف مقابل را برادر، رفیق و عزیز خطاب می‌کنند، در کاخ‌ها و هتل‌های گران‌قیمت دور میز مذاکره می‌نشینند، غذاهای خوب می‌خورنت و با هم می‌خندند. آن وقت عده‌ای خام به خاطر همین آدم‌ها همدیگر را می‌کشند.

چقدر قشنگ جنگ رو توصیف کرده :)))

این دل آدم را می‌شکند، اما گاهی باید بگذاری قلبت بشکند تا زنده بمانی.

قشنگ بود :)

عشق واقعی محجوب و خجالتی است و صبر پیشه می کند.

بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر
بار دگر روزگار چون شکر آید
من می خندیدم و می گفتم " آری شود ولی به خون جگر شود"

چون ای جمله بسیار غمگینم کرد

_چرا نمی‌توانی حالا پرواز کنی مادر؟
+چون بزرگ شده ام. وقتی مردم بزرگ می‌شوند راه را فراموش می‌کنند.
_چرا فراموش میکنند؟
+چون دیگر بی گناه و شاد و احساساتی نیستند.فقط آدم های شاد و بی گناه و احساساتی می‌توانند پرواز کنند.

دفترم! خوبست در آن یادداشت کنم که میتوان لبخند زد و لبخند زد و باز رذل و ناکس بود؛

فرار کن، پیدین. چون اگر بگیرمت، مطمئن باش تیرم خطا نمیره. دیگه هیچوقت احساساتم رو قاطی این ماجرا نمیکنم.

حرفی که از ته یه قلب شکسته بیرون میاد خیلی قدرتمنده.